تبلیغات
دیدبان شیعه- بدعت وشیعیان - آیا بیگانگان در شیوه های انحرافی عزاداری نقش دارند؟
پاسخ:
البته ممكن است، استعمار پیر در تحریف اهداف عزاداری امام حسین(ع) و تضعیف نقش ظلم ستیزانه این قیام جاودان نقش داشته باشد، اما اشكال گوناگون عزاداری از همان روزهای نخستین بعد از عاشورا تا به امروز وجود داشته است.
جهت آگاهی بیشتر نظر شما را به مطالب زیر جلب می نماییم:..............


عزاداری بر امام‏حسین(ع) از زمان شهادت او بوده است. برخی از نویسندگان نوشته اند، اولین مجلس عزایی كه برای امام حسین (ع) برپا شد، در زمان یزید بن معاویه و در همان زمانی بود، كه خانواده امام در شام بودند. آنان نوشته اند، پس از شهادت امام(ع) و وارد شدن زنان خاندان آن حضرت بر یزید به عنوان اسیر، یزید به زنان خود دستور داد، به دیدار اسرا بروند. به امر او زنان آل ابوسفیان سه روز برای امام حسین(ع) عزاداری كردند. (1)
همچنین خود اهل بیت در قالبهای مختلف به عزاداری پرداختند. امام سجاد(ع) و زینب كبری (س)، پیام آوران دشت خون در مواقع گوناگون برای رسوا كردن و سرنگون ساختن جنایت پیشگان در محضر تاریخ و آگاهانیدن مردم از هدف شهیدان حق و فضیلت در مقاطع و اماكن متعددی خطابه های فراوانی ایراد كردند. این مراسم ها از همان زمان شروع شده، چنانكه در اربعین شهدای كربلا اهل بیت امام حسین(ع) به همراه جابر بن عبدالله انصاری و جمعی از بنی‌هاشم و مردانی از اولاد پیامبر(ص) آمدند، در كنار قبر امام حسین(ع) پس همگی به یك هنگام در آن سرزمین گرد آمدند و با گریه و اندوه و سینه‌زنی با هم ملاقات كردند و مجلس عزایی كه دل‌ها را جریحه‌دار می‌كرد، برپا نمودند و زنانی كه در آن نواحی بودند، جمع شدند و چند روزی به همین منوال گذشت. (2)
مجالس عزاداری و مرثیه سرایی زیادی برای امام حسین(ع) و شهدای كربلا بر پا كردند. امام باقر(ع) و امام صادق(ع)‌ و امام كاظم(ع) و امام رضا(ع) نیز در دوران خودشان مجالس مرثیه خوانی و عزاداری برای سید‌الشهداء برپا كرده اند. (3) سلاطین آل بویه در قرن چهارم هجری هر سال در دهه اول محرم از فاجعه اهل بیت امام حسین(ع) در كربلا یاد می كردند. طی آن دسته‌هایی در كوچه ها به حال گریه راه می افتادند. (4)
تا زمان آل‏بویه (در سال 352 ق) این عزاداری مخفی بود. قبل از قرن چهارم، عزاداری برای امام حسین(ع)، علنی نبود و نهانی در خانه‏ها انجام می‏گرفت؛ اما در نیمه دوم قرن چهارم، سوگواری در روز عاشورا آشكار و در كوچه و بازار انجام می‏یافت. عموم مورخان اسلامی -مخصوصاً مورخانی كه وقایع را به ترتیب سنواتی نوشته‏اند؛ از قبیل ابن جوزی در كتاب منتظم و ابن‏اثیر در كتاب الكامل و ابن‏كثیر در كتاب البدایه و النهایه و یافعی در مرآت الجنان و ذهبی و دیگران- در ضمن ذكر وقایع سال 352 و سالهای بعد از آن، كیفیت عزاداری برای امام حسین(ع) را در روز عاشورا نوشته‏اند. از جمله ابن جوزی گفته است:
در سال 352 معزالدوله دیلمی، دستور داد، مردم در روز عاشورا جمع شوند و اظهار حزن كنند. در این روز بازارها بسته شد، خرید و فروش موقوف گردید، قصابان گوسفند ذبح نكردند، هریسه‏پزها، هریسه (حلیم) نپختند، مردم آب ننوشیدند، در بازارها خیمه به پا كردند و به رسم عزاداری بر آنها پلاس آویختند، زنان به سر و روی خود می‏زدند و بر حسین(ع) ندبه می‏كردند. (5) بدعتها و مفاسدی كه در آداب و مراسم دینی مرسوم می شود گرچه در موارد بسیاری حرام و مستوجب عقوبت می باشند ولی لزوما توسط بیگانگان تاسیس نشده اند گرچه ممكن است توسط آنها تبلیغ شده و یا چهره مسلمانان و شیعیان را با معرفی شیعیان با این آیین ها مخدوش نمایند. بسیاری از این انحرافات توسط محبان و دوستداران اهل بیت(ع) رخ می دهد كه منشا آن جهل و ناآگاهی از معارف و آموزه های اسلامی و شیعی است. از این رو برای صیانت از معارف و سیره اهل بیت(ع) نظارت و اشراف عالمان و كارشناسان دینی ضروری می باشد.
پی نوشت ها:
1. كامل مصطفی الشعبی، تشیع و تصرف، ‌ترجمه علیرضا ذكاوتی قره گوزلو، تهران، انتشارات امیر كبیر، 1374ش، ص47، به نقل از سیر الاعلام النبلاء، ج3، ص204، ‌العقد الفرید ج3، ص138.
2.  سید ابن طاوس، ‏اللهوف علی قتلی الطفوف، تهران، جهان، چ اول، 1348ش، ‏ ص 196. (نرم افزار سیره معصومان)
3. علی اكبر رضوانی، فلسفه شهادت، قم، انتشارات هجرت، بی تا، ص269ـ263ـ262.
4. جمعی از خاورشناسان، تمدن ایرانی، ترجمه دكتر عیسی بهنام، 1346، تشیع و تصوف، پیشین، ص40 و43.
5. ابن جوزی، المنتظم، تحقیق محمد و مصطفی عبد القادر عطا، بیروت، دار الكتب العلمیه، چ اول، 1412ق، ج 7، ص 15. (نرم افزار نورالسیره)


تاریخ : سه شنبه 21 مهر 1394 | 01:04 ق.ظ | نویسنده : عشاق امام موسی کاظم علیه السلام | نظرات

  • paper | فارسی بوک | ماه موزیک